Ο χειμωνιάτικος καιρός πόσο μου φέρνει στη μνήμη τις όμορφες εικόνες του λιμανιού των Χανίων τον περασμένο Ιανουάριο. Τα χιονισμένα βουνά δημιουργούν ένα εξαιρετικό κάδρο του λιμανιού. Ο δε συννεφιασμένος ουρανός δημιουργεί έναν όμορφο καθρέπτη στα νερά και δεν μπορείς να ξεχωρίσεις τον ουρανό απ’ τη θάλασσα.

Έχω έρθει πολλές φορές στα Χανιά, κυρίως καλοκαίρι που έρχονται και οι περισσότεροι επισκέπτες, αλλά ποτέ δεν απόλαυσα τόσο την βόλτα προς τον φάρο όσο τώρα. Η άπνοια που επικρατεί σε συνδυασμό με την γλυκιά ηρεμία της συννεφιάς δημιουργεί την ιδανική περίσταση για μια τέτοια διαδρομή.

Πολύς κόσμος αγιοποίησε αυτή τη μοναδική καιρική συνθήκη για να κάνει μια όμορφη βόλτα εδώ. Όταν έφτασα στον φάρο ο κόπος μου ανταμείφθηκε, αφού ανεβαίνοντας πέτυχα ένα ιστιοπλοϊκό να πλέει ήρεμα και να διασχίζει το λιμάνι μέχρι να βρει την θέση του.

Τι καλύτερο θα μπορούσε να κλείσει αυτή την υπέροχη μικρή διαδρομή από ένα καφεδάκι με το θέαμα του λιμανιού που δε χορταίνουν τα μάτια να βλέπουν. Νομίζω πως προτιμώ τα Χανιά τον χειμώνα και την ηρεμία αυτή που αποπνέουν.

   
Εξίσου ενδιαφέρουσα αποδείχτηκε και η επίσκεψη στην ιστορική μονή της Αγίας Τριάδας ή μονή Τζαγκαρόλων όπως είναι ευρέως γνωστή. Ευτυχώς, πετύχαμε την μονή το απόγευμα ανοιχτή, κάτι που δε συνέβη δυστυχώς, με τη μονή Γκουβερνέτου που βρίσκεται σε ακόμη μεγαλύτερο υψόμετρο στο Ακρωτήρι.

Η μονή Τζαγκαρόλων είναι από τις πιο εντυπωσιακές και πλούσιες στην Κρήτη. Υπήρξε πυρήνας συσπείρωσης των επαναστατών κατά τις επαναστάσεις της απελευθέρωσης της Κρήτης και φυσικά, κατά την Επανάσταση του 1821, γι’ αυτό και είχε υποστεί κατά καιρούς μεγάλες ζημιές απ’ τους Οθωμανούς. Το έντονο πορτοκαλί των τειχών της την ώρα του δειλινού που την επισκεφτήκαμε είναι εντυπωσιακό. Η αρχιτεκτονική της θυμίζει έντονα εκείνη του Αρκαδίου, με το ισχυρό τείχος περιμετρικά για προστασία, τον όμορφο περίβολο και τον υψηλό πύργο που βοηθά στην πλήρη εποπτεία της γύρω περιοχής.

 
Τα όμορφα λουλούδια και η μυρωδιά από τις καλοφροντισμένες πορτοκαλιές και λεμονιές που υπάρχουν στα κατάφυτα παρτέρια της μονής, δημιουργούν μια εξαιρετική ευφορία στον επισκέπτη που με κατάνυξη και δέος μπορεί να μπει και στο εσωτερικό της εκκλησίας που το βράδυ φωτίζεται μονάχα με το φως των κεριών, ιδιαίτερα αν οι επισκέπτες είναι λίγοι και πλησιάζει η ώρα που η μονή κλείνει τις πύλες της. Η μυρωδιά του λιβανιού, ο ήχος της ψαλμωδίας, τα πόδια που βυθίζονται στα παχιά χαλιά που είναι στρωμένα στο δάπεδο και η όραση που οξύνεται στο σκοτάδι για να διακρίνει τον πλούσιο διάκοσμο είναι αυτή η όμορφη αίσθηση που κρατώ απ΄ την επίσκεψη μου εκεί.

Με ενθουσιασμό διαπίστωσα αργότερα, με την επιστροφή μου στο Ηράκλειο, διαβάζοντας το βιβλίο μιας γυναίκας περιηγήτριας, της Schwartz, η οποία επισκέφθηκε τη μονή Τζαγκαρόλων, αλλά και την Γκουβερνέτου (την διαδρομή προς την οποία απόλαυσα πολύ, αν και τη βρήκα κλειστή και δεν κατάφερα να πάω στο Αρκουδόσπηλιο) λίγο πριν τη μεγάλη επανάσταση του 1866, πως λίγα πράγματα έχουν αλλάξει ευτυχώς, από την αίσθηση που αποκομίζει κανείς από την επίσκεψη του σε αυτά τα μέρη μέσα στους αιώνες.

Μάλιστα, η Schwartz παραθέτει πέρα απ’ τις περιγραφές του τοπίου και πολλές ιστορίες που μας δείχνουν τον τρόπο ζωής των ανθρώπων της εποχής και των δεινών του κρητικού λαού. Μια ενδιαφέρουσα ιστορία είναι και αυτή που φορά το πλακόστρωτο προαύλιο της μονής Τζαγκαρόλων, την οποία και παραθέτω με λίγα λόγια.

Μια αρχόντισσα αποφάσισε να αποσυρθεί από τα εγκόσμια στο μοναστήρι και έμεινε εκεί με τον γιό της. Σκέφτηκε λοιπόν, να πληρώσει την κατασκευή του λιθόστρωτου, γιατί το προαύλιο την περίοδο των βροχών ήταν σχεδόν άβατο. Παρήγγειλε τα υλικά, όμως όταν το έμαθε η τούρκικη διοίκηση έστειλε να κρεμάσουν τον γιό της. Ο μόνος τρόπος για να τον σώσει ήταν να πληρώσει για κάθε πέτρα του ένα τσεκίνι (Βενετσιάνικο νόμισμα με αξία ίση με 8 μάρκα στην Τουρκία). Ευτυχώς, η γυναίκα ήταν πλούσια και κατάφερε να σώσει τον γιό της πληρώνοντας 1500 τσεκίνια. Ο νεαρός μετέπειτα έγινε ηγούμενος στη μονή..
Το οδοιπορικό στα Χανιά μου δεν θα μπορούσε να μην περιλαμβάνει και μια μίνι εκδρομή σε ένα μικρό χωριό πέρα από το Θέρισο, την Δρακόνα για ένα πλούσιο γεύμα σε γνωστό μαγαζί της περιοχής. Η φύση και το καλό, παραδοσιακό φαγητό μας αποζημίωσαν για τη μακρινή και γεμάτη στροφές κατάβαση μας στο χωριό που σε συνδυασμό με το ψιλόβροχο και τα κατσίκια και τα μοσχάρια που κυκλοφορούσαν ελεύθερα στα χωράφια και τον δρόμο απαιτούσαν προσοχή στην οδήγηση.

Την άλλη φορά που θα σκεφτείτε να επισκεφτείτε τα Χανιά, επιλέξτε να το κάντε το Χειμώνα! Αυτή η εποχή του χρόνου δίνει πράγματι, μια άλλη αίσθηση του μέρους!

Α.Δ