Είναι ηλιόλουστο πρωινό του Δεκέμβρη, ο αέρας τσουχτερός και λέμε να θα επισκεφτούμε ένα όμορφο φρούριο που όχι μόνο η καίρια στρατηγική του θέση ήταν γνωστή από την αρχαιότητα, αλλά και στην ομορφιά του αναφέρθηκαν ποιητές, συγγραφείς, ιστοριογράφοι και περιηγητές ανά τους αιώνες. Δεν μιλώ παρά για το ακρωτήριο του Σουνίου, την νότια απόληξη της Αττικής που ακόμα και σήμερα αποτελεί ένα ειδυλλιακό σημείο για βόλτα στο φως για τους σημερινούς Αθηναίους και όχι μόνο.

Η διαδρομή προς τα ‘κεί απολαυστική. Βγαίνεις από τη βαβούρα της Αθήνας και απολαμβάνεις την ηρεμία της φύσης, βλέποντας καθόλη τη διαδρομή τις ακτές της Αττικής. Ανεβαίνουμε αρκετά ψηλά, υπέροχη φυσική ομορφιά, πολλά δέντρα, μονοκατοικίες ξεπετάγονται από παντού και τίποτα δε σου θυμίζει το κέντρο της μεγαλούπολης. Παρκάρω έξω απ’ τον αρχαιολογικό χώρο και κατευθύνομαι προς τα μέσα χωρίς περιττές καθυστερήσεις, γιατί το κρύο είναι ακόμα πιο τσουχτερό εδώ πάνω. Καθώς οι κολώνες του ναού του Ποσειδώνα διαφαίνονται κατάλευκες στο βάθος, προσπερνώ το καφενεδάκι που έχει, πριν την είσοδο στον αρχαιολογικό χώρο και κατευθύνομαι προς τα ‘κει έχοντας στον νου μου τους στίχους του Σεφέρη, στο «Επί ασπαλάθων…»

«Ήταν ωραίο το Σούνιο τη μέρα εκείνη του Ευαγγελισμού
πάλι με την άνοιξη
λιγοστά πράσινα φύλλα γύρω στις σκουριασμένες πέτρες
το κόκκινο χώμα κι ασπαλάθοι
δείχνοντας έτοιμα τα μεγάλα τους βελόνια
και τους κίτρινους ανθούς.
Απόμακρα οι αρχαίες κολόνες, χορδές μιας άρπας αντηχούν ακόμη…
Γαλήνη[…]»

Διαβάζω λίγα λόγια για το φρούριο του Σουνίου στην πινακίδα και προχωρώ -Το ακρωτήριο του Σουνίου, η νότια απόληξη της Αττικής, ήταν ένα στρατηγικό σημείο για τους Αθηναίους στην Αρχαιότητα. Από ‘κει η πόλη-κράτος των Αθηνών έλεγχε το θαλάσσιο πέρασμα προς το Αιγαίο και τον Πειραιά, το κεντρικό τους λιμάνι, καθώς και τη Χερσόνησο της Λαυρευτικής με τα πλούσια μεταλλεία αργύρου, χάρις τα οποία έγινε υπερδύναμη τον 5ο αιώνα π.Χ […]- ώσπου φτάνω στο υψηλότερο σημείο του φρουρίου, το ιερό τέμενος του Ποσειδώνα!

Παρατηρώ τις ομορφοφτιαγμένες κολώνες που αστράφτουν στο φως του ήλιου. Αυτές ανέφερε στο έργο του Το ναυάγιο, ο Σκωτσέζος ποιητής, Γουίλιαμ Φάλκονερ, όταν το πλοίο στο οποίο επέβαινε, το 1762, βυθίστηκε ανοιχτά του Σουνίου, σε θαλασσοταραχή και αποτέλεσε η όψη τους κάτι σα σανίδα σωτηρίας, στη μάχη του με τα κύματα και έμπνευση για το μετέπειτα έργο του…
Και πόσοι άλλοι δεν αναφέρονται σ’ αυτό το μέρος με θαυμασμό, μιας και η ανθρώπινη παρουσία στην περιοχή ανάγεται πίσω στην Πρώιμη Εποχή του Χαλκού, την 3η χιλιετία π.Χ και έκτοτε δεν έχει σταματήσει. Τα χαράγματα πάνω στα μάρμαρα που βρίσκονται στις άκρες, το μαρτυρούν, μπορεί το Σούνιο πια να μην λειτουργεί ως φρούριο, μα οι Αθηναίοι και όχι μόνο, ανέκαθεν το αγαπούσαν για τις βόλτες τους. Και πως να μην συμβαίνει αυτό με αυτή την υπέροχη θέα; Από εκεί πάνω βλέπεις καθαρά τη νήσο Πάτροκλος ή κοινώς το Γαιδουρονήσι, αλλά είναι ορατή και η Αίγινα και το Αγκίστρι.

Νήσος Πάτροκλος

Περπατώ περιμετρικά του περιβόλου του ναού και διαπιστώνω πως βρίσκεται σε πολύ καλή κατάσταση και όπως διάβασα οι εργασίες για την αναστήλωση του ξεκίνησαν ήδη από το 1874. Η σημερινή του όμως, εικόνα διαμορφώθηκε στην δεκαετία του 1950, υπό τον αρχιτέκτονα-αρχαιολόγο Αναστάσιο Ορλάνδο.

Ένα ζευγάρι παραπέρα κάθεται σιωπηλό σ’ ένα απ’ τα παγκάκια και αγναντεύει το πέλαγος παρά τον κρύο αέρα του Δεκεμβρίου. Αφήνω τη μηχανή, παίρνω αγκαλιά τον άντρα μου, μήπως ζεσταθώ και καθόμαστε για λίγο να απολαύσουμε τη μαγεία αυτού του χώρου. Οι μισές εικόνες που κρατώ μαζί μου θα είναι αποθηκευμένες στη μνήμη της μηχανής, μα τις υπόλοιπες θα τις κρατήσω στο μυαλό μου. Δεν νομίζω να υπάρχει εποχή που να μην είναι όμορφο και δελεαστικό αυτό το μέρος για τους επισκέπτες, οπότε αν βρεθείτε εκεί κοντά μην χάσετε την ευκαιρία για μια μικρή απόδραση από τους φρενήρεις ρυθμούς της πρωτεύουσας!

Α.Δ