Πόσα έχω ακούσει γι’ αυτόν τον τόπο και να που αξιώθηκα να βρεθώ εδώ και να μπορέσω να περπατήσω στα δρομάκια της πρώτης πρωτεύουσας της Ελλάδας.

Φρούριο Παλαμηδίου

Η περιήγηση μου ξεκινά απ’ το Παλαμήδι. Φτάνω εδώ με μεγάλη αγωνία να το προλάβω ανοιχτό, μιας και έρχομαι απευθείας, οδικώς απ’ την Επίδαυρο και ψάχνοντας τη σελίδα του αρχαιολογικού χώρου βλέπω πως κλείνει 3.00 και είναι ήδη 2.30… για καλή μου τύχη όμως, όπως με πληροφόρησαν στον κισέ των εισιτηρίων, είναι λάθος η πληροφορία και κλείνουν 3.30. Η χαρά μου είναι απερίγραπτη, γιατί δε νοείται να έρθεις εδώ και να μην θαυμάσεις την πόλη πάνω απ’ τα τείχη του κάστρου.

Ακροναυπλία

Κατευθύνομαι προς τη φυλακή του Κολοκοτρώνη, θέλω να δω αν είναι αλήθεια οι αφηγήσεις της Ιστορίας για την κράτησή του εδώ μετά τον Αγώνα, με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας. Το κελί είναι στα έγκατα του κάστρου, υγρό, γεμάτο βράχους, υγρασία με ένα μικρό προθάλαμο και μια στενή πόρτα που ακόμα κι εγώ που είμαι μικρόσωμη, με δυσκολία χωράω να περάσω. Αδυνατώ να πιστέψω πως έκλεισαν εδώ μέσα ένα ήρωα… Διαβάζω σε κάποιες πηγές πως το κελί του δεν ήταν αυτό, αλλά βρίσκεται σε άλλο σημείο του κάστρου κι όπως όλα τα κελιά αυτών που εξέτιαν ποινή φυλάκισης, διέθετε κρεβάτι και είχε δικαίωμα προαύλισμου. Η ιστορική αλήθεια κρύβεται κάπου στη μέση. Πάντως και μόνο το γεγονός πως φυλακίσαμε τον αρχιστράτηγο της Επανάστασης λέει πολλά για τον χαρακτήρα του Έθνους και πως έχει διαμορφωθεί η πολιτική σκηνή της χώρας ακόμα και μέχρι τις μέρες μας.

Η φυλακή του Κολοκοτρώνη

Το Παλαμήδι έχει χτιστεί από τους Ενετούς κυριολεκτικά πάνω στον γκρεμό και η θέα απ’ τους προμαχώνες του, κόβει την ανάσα. Μπορεί κάποιος να δει την Ακροναυπλία, το Μπούρτζι και φυσικά, η πόλη του Ναυπλίου που εκτείνεται μέχρι τους γύρω λόφους. Το Παλαμήδι είναι από τα πιο καλοδιατηρημένα φρούρια της Ελλάδας –ελπίζω μια μέρα να μπορώ να το πω το ίδιο και για τα δικά μας τείχη στο Ηράκλειο.

Κατεβαίνοντας στην πόλη, αυτό που εντυπωσιάζει τον επισκέπτη είναι το παλιό της κομμάτι. Αφήσαμε το αμάξι κοντά στον πρώτο σιδηρόδρομο κι έτσι είδα τον σταθμό και κάποια βαγόνια που έχουν συντηρηθεί. Πιο κάτω στην κεντρική πλατεία ανάμεσα στους χριστουγεννιάτικους στολισμούς, δεσπόζει το άγαλμα του Καποδίστρια, του πρώτου Κυβερνήτη. Κοιτά μπροστά, σεμνός, σοβαρός, μα επιβλητικός. Ο ανδριάντας φτιάχτηκε διαβάζω, το 1832, χορηγία της ελληνικής κυβέρνησης του Ελ.Βενιζέλου. Θα πρέπει να βρω οπωσδήποτε το εκκλησάκι του Αγ. Σπυρίδωνα όπου και τον δολοφόνησαν, σκέφτομαι και μου έρχεται στο μυαλό κάτι που έλεγε η γιαγιά μου σε ανάλογες περιπτώσεις: «πέθανε να σ΄αγαπώ και ζε να μη σε θέλω». Πόσο δίκιο είχε.

Κυβερνείο

Έτσι, περιπλανιέμαι στον κεντρικό δρόμο, βλέπω το κτίριο του πρώτου Γυμνασίου, σε συσκευασία «δώρου», όπως και ήταν ένα μοναδικό δώρο για τη μόρφωση των ελληνόπουλων, το πρώτο φαρμακείο, το κυβερνείο και τόσα άλλα ιστορικά μνημεία. Ώρα να μπω και στα στενά, τα δρομάκια σε βγάζουν σε υπέροχους πεζόδρομους με γραφικά, υπέροχα διακοσμημένα μαγαζιά και καλοδιατηρημένα νεοκλασικά, που σε κάνουν να χαζεύεις με την αρχιτεκτονική του 19ου αιώνα.

Πρώτο Γυμνάσιο

Πρώτο φαρμακείο

Μετά από λίγο τα βήματα μου με οδηγούν στην πλατεία Συντάγματος με τους γέρικους πλατάνους κάτω απ’ τους οποίους διαβουλεύονταν οι οπλαρχηγοί. Το βλέμμα μου πέφτει πάνω στο Παλαμήδι, τώρα που κοντεύει το ηλιοβασίλεμα, το κόκκινο φως του Ήλιου του δίνει άλλη χάρη. Προχωρώ πιο πέρα ακόμα και βρίσκομαι επιτέλους, στην πλατεία μπροστά απ’ τον Άγ.Σπυρίδωνα. την εκκλησία δεν τη βρήκα ανοιχτή, μα είδα το σημείο που εξοστρακίστηκε μια απ’ τις σφαίρες που χτύπησαν τον Κυβερνήτη και το ανηφορικό στενάκι απ’ το οποίο διέφυγε ένας από τους δολοφόνους του… τώρα σ’ αυτό τον δρόμο υπάρχει μια πολύχρωμη καφετέρια με τραπεζάκια έξω και μια πινακίδα μόνο έξω απ’ την εκκλησία και την προθήκη της σφαίρας να θυμίζει άλλους καιρούς, ταραγμένους.

Εκκλησία Αγ.Σπυρίδωνα

Σκοτεινιάζει και θέλω να προλάβω να βγω στην παραλιακή για να δω το Μπούρτζι, έστω από μακριά. Ένα όμορφο φρούριο, μέσα στην αχλή της θάλασσας ξεπροβάλλει, ποιος να φανταστεί πως εκεί είχαν εξορίσει οι κάτοικοι του Ναυπλίου τους δήμιους του Παλαμηδίου για να μην συγχρωτίζονται μαζί τους.

Πρώτο εστιατόριο με το όνομα “Ελλάς”

Πλατεία Συντάγματος

Η παραλιακή με τα γεμάτα μαγαζιά της, αλλά και όλη η πόλη σφύζει από ζωή. Χαίρεσαι να περπατάς στα στενά της, τόσο που μετάνιωσα που δεν έκλεισα για διανυκτέρευση απόψε. Ούτε το διάσημο gelato της πόλης δεν πρόλαβα να δοκιμάσω. Θα ξανάρθω όμως, για να δω ακόμα περισσότερα, υπόσχομαι…

Φρούριο Μπούρτζι

Α.Δ